Неморал, неетика, неизмерност, лаги, приоритет на материјалното во однос на вистината….. и што уште не. Исклучоците не ја градат сликата или не ја рефлектираат општата визија за тоа како треба да изгледа едно квалитетно опшество. Сите ние, сите заедно, уште кога бевме млади бевме сведоци па може и учесници на неизмерна лага која тебе лично ти помогнала да земеш воздух, да “преживееш” во конкретната ситуација.

Системот?? Хмммм…. А кој е тоа, од кои се состои, кој го креира? Ние, драги мои ние….. оние кои не можат да чекаат на лекар бидејќи неговата болка е поголема а не е ниту на ред, не обраќајќи се за молба претходно, оној кој неговиот живот е “побитен” па се изборил за приоритетна листа за оперирање од другиот кој не станува и нема кој да му подаде ни рака. Ние… кои собираме финансии да помогнеме од сопствен џеб а врвот- одговорен за истото крца за туѓ џеб. Ние, кој се сопнуваме едни од други се со цел да застанеш или да застанам пред тебе за било што.

Ние, Вие кои ако е поинаков го ставаш да седи на последна клупа зошто ја бои сликата во шарени бои а не треба…. не е “ТВОЈ”. Ние, драги мои кои ќе се избориме да ги ставиме во бездна тие кои се “тркаат” паралелно со вас, бидејќи тое не е привилегија тоа е недозволено и не смее. Тие кои ако патиките не ми беа бренд не можев да влезам во посакуваното друштво.
Малцинство не е само етничка група, малцинство можеш да бидеш и ти и јас, ако сме поинакви, ако сум интровертен/а, ако сакам да “пораснам” а немам шанса. Е баш тоа немање шанса….. било каква, нему најважна може да те направи МОНСТРУМ. Ете, сето ова заедно гради еден таканаречен систем на едно опшество… сегашно, минато но монструозно. Системот не е Премиерот, не е Претседателот, не е Министерот….. тие се формациски места кои ги пополнуваме “НИЕ”, не е битно како….. растел, живеел идентично како сега, како порано. Најчесто, за да поправиш нешто најпрвин грешката ја бараш во себе, колку знаевме или знаеме што е колективна свест и конкуренција или само “газиме” за да бидам ЈАС. И сега……… сега веднаш ќе менуваме криза и возрасни реализирани личности??.

Има еден термин се вика…. Зацврстени корени на нацијата кои треба да се менуваат уште од многу мали нозе. Исклучоците не ја даваат општата практика на живеење но можеш и ТИ да се најдеш себеси во ситуација на обостраните жртви…жалејќи по изгубеното чедо или родителот на “пропуштеното дете од раце”…. Фактичките причини се тука но природата на причините само жртвите ги познаваат. Затоа не суди и ти се дел од оваа СМРДЕА, ти го градиш ова дело таканаречено СИСТЕМ НА ЖИВЕЕЊЕ а болката за детето е иста колку и да е пропуштено од раце… ако гледаш дека се дави во длабочините и го губиш, родителот инстиктивно ќе фрли елек за спасување.

“Јас те родив јас ќе те убијам” е само воспитна мерка која ќе се фати зависно од сите надворешни фактори кои не опкружуваат а факторите сме НИЕ. Исплаши се и почни од себе со промена, помогни, разбери, диши ист воздух со “различниот”, заборави на суровиот начин да бидеш во првите редови за успех, за престиж, за личен напредок, не мисли на формациското место, мисли на колективитетот како заедништво како освоена мисија и не делувај селективно тоа се гледа од километри.

Автор:м-р.Елма Демировска

(Ставовите објавени во рубриката-Колумни се гледиште на авторот,Рома Прес не сноси одговорност за содржината на истите)

Што е побезбедно, да поминеш од каде минуваат сите или истресираш свој пат до “дома” во услови на криза?
Во природата на човекот е да ја следи толпата, да оди таму каде е групата и се да биде полесно. Во природата на човекот е да ја постигне целта, не е важно каква…за некој примарна врзана за живот за некој лична сатисфакција. Човекот по природа е социјално и општествено битие.

Стоиш на редот за сендвичи таму каде рецата е поголема, одиш да купиш леб во фурната каде игла неможеш да фрлиш од гужва. И прв пат да ти е, одиш кај толпата, не сакаш ни да провериш каква е плескавицата таму каде стојат само пет души. Гладта колку и да те победува, ти чекаш кај толпата зошто и веруваш, зошто се потпираш зошто си “посилен”.
Бегаш од било која природна или вештачка катастрофа во групата за да делуваш, за да бидеш спасен.

Осаменоста го празни присуството на твојот идентитет. Природно е да си дел од социјалниот контекст каде сите нешто споделуваат, природно е да споделиш среќа, да споделиш тага….. да дојдеш да целта со помош на околината, со сечија помош.

Колку треба да сум самореализирана за да сватам дека не смеам да ти наштетам ниту да ми наштитиш бидејќи утре може да си дел од толпата да стигнам “дома”? А “дома” тоа е најзаедничката вредност помеѓу најразличните,……… емоцијата ( среќата, тагата, страв,), потребата од спас и заштита, борбата за живот, борбата за било каква аспирација, било која животна компетеција која е еднаква на “ДОМА”, на комфорот од кој е многу тешко да излеземе.
Колку треба да си подготвен да целиш сам, тврдоглаво и да не мислиш на последици особено во услови на криза. Гинеш, по правилата на природните закони, бидејќи во очите на сите други ти си надвор од толпата и нема проценка на можностите едноставно губиш, пак ќе напоменам….. во услови на криза во било која смисла на зборот.

Колку е непроценливо вредно да не газиш некој кој ВО ТВОИТЕ ОЧИ е помалку важен. Кои се стандардите и параметрите според кои се мерат ЛУЃЕТО? При тоа регулативите на интеркултурализмот велат секоја личност без разлика на било која социјална опшествена стаусна разлика еднакво ужива права и заслужува положба во толпата со која ќе стигнеме “дома”.
Параметрите се користат само за лидерски и хиерарски улоги во сценариото “живот”.
Се реализираат законски регулативи и прописи само таму каде се е надвор од домашниот двор, но не и тој што трасира сам пат до дома зошто некогаш може да се издвои како лидер. Неговата самореализација е доволно изградена за сите да препознаат дека ќе собере толпа со која ќе патуваме дома.

Отворете ги рацете широко за сите оние кој сакаат заедно да патуваме, замижете на личните идеали, аспирации да газите преку се и сите за да стигнете таму каде сте зацртале, замижете за момент и надградете ги вашите убедувања за тоа колку секое битие на оваа планета има вредност која може да помогне да стигнеме дома. Трасирајте па за доверба на подалечни дистанции со оние кои ве опкружуваат.

Сакав да кажам, ни ѓубрето во дворот, ни лидерската позиција, ни бојата на кожата, ни финансискиот статус, ниту лутината која ќе помине… ништо не е важно за тогаш кога ќе ми требаш и ќе ти требам како битие, како сила, како подршка за заедно да истрасираме пат да стигнеме ДОМА.
Силата е во зедничката мисла, силата е во заедничкате емоција која никогаш не е различна ни од мене ни од тебе кога боли за исти вредности…. за исти цели, за борба за живот. Во различноста е суштината, во спојот на чудните поинакви идеи, а магијата е во еднкавата болка и среќа за која нема стандарди параметри.

Автор:м-р.Елма Демировска

(Ставовите објавени во рубриката-Колумни се гледиште на авторот,Рома Прес не сноси одговорност за содржината на истите)